RSS

Category Archives: Articles

Γιατί είναι τόσο ακριβά τα βιβλία στην Ελλάδα;

Η lady Bookdust, με πολλά χρόνια καριέρας στο χώρο, επιχειρεί να δώσει την απάντηση

LIFO | BOOKROOM | Λένα Φουτσίτζη

φωτό: βιβλιοπωλείο Lello, στο Porto

Όσο το σκέφτομαι, τόσο το συνειδητοποιώ: μόλις με ρωτήσουν αν έχω ακόμα δουλειά και πού εργάζομαι, ακαριαία ακολουθεί μια μίνι επίθεση: «Έλεος! πες μας γιατί τα βιβλία είναι τόσο ακριβά;» Δεν ξέρω αν οφείλεται στη γενική κρίση. Πάντα η αντίδραση ήταν του τύπου «Α, ρε τυχεράκια, μέσα στα βιβλία είσαι όλη την ώρα, ε;» αλλά κυρίως οι συζητήσεις ήταν σχετικά με τα θέματα που πουλάνε και για το αν οι άνθρωποι που διαβάζουν τελικά στην Ελλάδα είναι πολλοί ή λίγοι. Και κλασικά, όλο και κάποιος θα με ρώταγε για το μυστικό της εμπορικής επιτυχίας ώστε να γράψει π.χ. τον επόμενο «Ιούδα» (που φιλούσε υπέροχα). Τώρα, τα πάντα γυρίζουν γύρω από την τιμή.

Είναι σαφές ότι υπάρχει ο διαχωρισμός Ελληνικά Βιβλία και Μεταφρασμένα Βιβλία, κι ένας ακόμα: Τυπωμένα Βιβλία και Ηλεκτρονικά Βιβλία. Γι’ αυτά θα μπορούσα να σας πω κάποια άλλη φορά, με αφορμή την κατάσταση του βιβλίου στη χώρα μας έτσι όπως έχει εξελιχθεί.

Η τιμή λοιπόν, τιμή δεν έχει; Υπάρχουν πολλά στρατόπεδα και το θέμα έχει ανάψει φωτιές τελευταία τόσο στον τύπο όσο και στο διαδίκτυο με τη συμμετοχή εκδοτών,αναγνωστώνβιβλιοπωλών κ.ά. Ο καθένας παρουσιάζει τη δική του πραγματικότητα.

Οι εκδότες, από την πλευρά τους, έχουν να αντιμετωπίσουν τα διαρκώς αυξανόμενα έξοδα προεκτύπωσης, παραγωγής, διακίνησης, το μικρό τιράζ, το μεγάλο ποσοστό έκπτωσης στα βιβλιοπωλεία –μιλάμε κυρίως για τις μεγάλες αλυσίδες που κάνουν υποτίθεται τον μεγαλύτερο τζίρο– και το πρόβλημα των επιστροφών. Προσωπικά, αυτό το τελευταίο μου έκανε πάντα τρομερή εντύπωση. Τα βιβλία που δεν έχουν πουληθεί, δεν στοκάρονται κατ’ ανάγκην, αλλά επιστρέφονται, και αυτό είτε ισοφαρίζει το ποσό που οφείλεται στον εκδότη, είτε γίνεται αντικατάσταση με την παραγγελία νέων βιβλίων(!). Μία επιπλέον πληγή για τους εκδότες είναι και το γεγονός ότι δεν αποπληρώνονται έγκαιρα, μπορεί και ποτέ! Τα τελευταία δύο, ίσως και παραπάνω, χρόνια έχουν επικρατήσει οι 12μηνες επιταγές. Πουλάς τώρα και πληρώνεσαι σε ένα χρόνο. Αυτές οι επιταγές είναι πια κάτι σαν Kinder-έκπληξη. Δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Συνήθως οι επιταγές έχουν ήδη κατατεθεί στις τράπεζες, με την ανάλογη χασούρα –η τράπεζα κρατάει ένα σημαντικό ποσοστό προκειμένου να εξαργυρώσει προκαταβολικά τα ποσά–, και σε περίπτωση που αποδειχθούν ακάλυπτες, σε καλούν από πάνω να τις πληρώσεις εσύ. Τον τελευταίο καιρό, υπάρχουν αντιδράσεις, ειδικά για την πολιτική των βιβλιοπωλείων-αλυσίδων και το πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση. Θα εξομαλυνθεί ο φαύλος κύκλος; Ή θα παρακολουθήσουμε όλοι μας το θρίλερ του τέλους σχεδόν όλων των εκδοτικών οίκων;

Τα βιβλιοπωλεία, πάλι, αντιμετωπίζουν τα δικά τους. Υπάρχει η παραδοσιακή και όχι παράλογη κόντρα ανάμεσα στα συνοικιακά βιβλιοπωλεία και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία-αλυσίδες. Μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και ο περιβόητος νόμος ενιαίας τιμής του βιβλίου, ο οποίος υποστηρίζεται ότι ευνοεί τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και μπλοκάρει τα μικρότερα, αφού δεν τα αφήνει να κάνουν τις εκπτώσεις που θέλουν. Ούτως ή άλλως, λόγω κρίσης αντιμετωπίζουν και μια πτώση περίπου 30% τυπικά, στην πραγματικότητα όμως ίσως και παραπάνω. Κυκλοφορεί η άποψη ότι το μεγαλύτερο ποσοστό από την τιμή ενός τίτλου καταλήγει στο βιβλιοπωλείο. Το αντεπιχείρημα τονίζει ότι τα λειτουργικά έξοδα όσο πάει και αυξάνονται, καθώς και το ότι από τα βιβλία που αφήνουν κέρδος καλύπτουν τη χασούρα εκείνων που δεν πουλάνε, μπας και επιβιώσουν. Τονίζεται βέβαια, ανάμεσα στους θαμώνες των βιβλιοπωλείων, ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Οι αναγνώστες, με τη σειρά τους, έχουν τον δικό τους πόνο. Οπωσδήποτε παραμένει ζητούμενο η χαμηλότερη τιμή. Τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα δίνουν και παίρνουν. Βιβλιοπωλείο τούβλινο ή ηλεκτρονικό; Και με τι παροχές; Βιβλία με σκληρό εξώφυλλο ή μαλακό; Καλή ποιότητα χαρτιού ή ένα στάδιο πριν από αυτό της εφημερίδας; Όλα είναι κάτω από το μικροσκόπιο και οι απαιτήσεις ανεβαίνουν. Value for money, honey!

– Να παραγγείλω από το εξωτερικό;

– Ναι! Είναι φθηνότερα, και αν η παραγγελία υπερβαίνει έναν αριθμό αντιτύπων γλιτώνεις και τα μεταφορικά.

– Όχι! Θα το πάρω σε άλλη ποιότητα και δεν ξέρω αν τα αγγλικά μου θα με καλύψουν ώστε να το απολαύσω.

– Μμμ, σιγά τον πολυέλαιο, είδαμε και τις μεταφράσεις/επιμέλειες/διορθώσεις βιβλίων που έχουμε πληρώσει, και κάποιες φορές μας το βούλωσαν το μάτι.

– Όχι! Αν αγοράζουμε όλοι ηλεκτρονικά, θα μείνουν τόσοι άνθρωποι χωρίς δουλειά!

– Σκασίλα μου, βαρέθηκα να πληρώνω για βιβλία με ορθογραφικά λάθη/για βιβλία που το χαρτί τους είναι βαρύ και δεν μπορώ να τα κουβαλήσω/που ζητάω τα ποιήματα του Ελύτη και ο υπάλληλος με κοιτάει σαν ούφο λόγω ασχετοσύνης/που πάω για βιβλία και δίπλα πουλάνε και κασετίνες ή πιατάκια-αντίγραφα μουσείου μπλα μπλα, ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

more…

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 12/03/2012 in Articles

 

Αυτόχειρες παρθένοι, by Jeffrey Eugenides – The Virgin Suicides, Sofia Coppola

I’m a high school lover and you’re my favorite flavor
Love is all, all my soul
You’re my Playground Love

Yet my hands are shaking
I feel my body remains, time’s no matter, I’m on fire
On the playground, love

You’re the piece of gold the flushes all my soul
Extra time, on the ground
You’re my Playground Love

Anytime, anyway
You’re my Playground Love

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Σοφία Κόπολα και οι «Αυτόχειρες Παρθένοι» ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 
Leave a comment

Posted by on 27/02/2012 in Articles, videos

 

Tags: ,

Η Ιθάκη των Άνδεων – Luis Sepulveda: Patagonia Express

Luis Sepulveda: Patagonia Express, μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδόσεις Opera, Αθήνα 1996, σελ. 182.

ετά το «In Patagonia» του Αγγλου Μπρους Τσάτουιν και το «The Old Patagonia Express» του Αμερικανού Πολ Θερό, έχουμε το «Patagonia Express» του Χιλιανού Λουίς Σεπούλβεδα. Ως γνωστόν, Παταγονία είναι η περιοχή εκείνη της Νότιας Αμερικής, μεταξύ των Ανδεων και του Ατλαντικού Ωκεανού, που ανήκει και στην Αργεντινή και στη Χιλή και που περιλαμβάνει το Αρχιπέλαγος Τιέρα ντε Φουέγκο και τον Πορθμό του Μαγγελάνου. Παρ’ όλο που η Παταγονία είναι ένα πραγματικό μέρος, η αναφορά των τριών συγγραφέων στην περιοχή αυτή μπορεί να εκληφθεί και ως αναγωγή σε έναν μύθο, σε μια Ιθάκη, στην Ιθάκη τους, ως μια χώρα – σύμβολο, ιδανική για ωραίες περιπέτειες και ουτοπικές επαναστάσεις, ένας μυστηριακός προορισμός και ένας παράδοξος τόπος «των πάντων και του κανενός».

 

Ο σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα ­ παρ’ ότι έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν τρία ακόμη βιβλία του από τις ίδιες εκδόσεις ­ χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα, χάρη στην υπέροχη μετάφραση του συγγραφέα, σκηνοθέτη και μεταφραστή Αχιλλέα Κυριακίδη, μας παίρνει μαζί του και μας ταξιδεύει στην μακρινή Παταγονία, αφού διέλθει μέσα από φριχτές δοκιμασίες στις φυλακές του Πινοσέτ και αφού μετέλθει των αχράντων χαρίτων του πολυτάραχου ταξιδιού προς τη λύτρωση με την άφιξη στη γη των προγόνων του.

 

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη (σημειώσεις τα αποκαλεί ο συγγραφέας), όπου το τέλος χαρακτηρίζεται άφιξη, ενώ τα ενδιάμεσα μέρη, σφιχτά στην αφήγηση και με γενναιόδωρες δόσεις νοτιοαμερικανικού χιούμορ, είναι μια ατελείωτη διαδρομή με ξεχαρβαλωμένα λεωφορεία, ράθυμα τρένα και αργά καΐκια προς τη χώρα της διάφανης θλίψης και της μελαγχολίας: ενώ από το 1973, έτος της ανατροπής του Αγιέντε από τον δικτάτορα Πινοσέτ, σχεδόν ένα εκατομμύριο Χιλιανοί πήραν τον δρόμο της εξορίας για να ξεφύγουν από τον φόβο της αθλιότητας και τον τρόμο της καταπίεσης και κατευθύνθηκαν βόρεια, κυρίως προς το Μεξικό και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα διάλεξε τον δρόμο προς τον Νότο, την Παταγονία, μια περιοχή ξεχασμένη από την κεντρική γραφειοκρατία, μια περιοχή με ωραίες και ανεπανάληπτες εκκεντρικότητες, μια περιοχή που προσελκύει ξένους και όπου «οι ριψοκίνδυνοι καμιά φορά εξαφανίζονται».

 

Ο συγγραφέας, έπειτα από αναζητήσεις σε «λιμένας πρωτοϊδωμένους» σε πόλεις και χωριά της Νότιας Αμερικής, θα φθάσει στην Παταγονία και θα συναντήσει τους Παταγόνες μέσα στην ακατάλυτη μοναξιά των ράντσο τους και οι οποίοι θα τον διαβεβαιώσουν πως «ο θάνατος αρχίζει από τη στιγμή όπου κάποιος παραδέχεται ότι έχει πεθάνει».

 

Στην Τσιλοέ, την πόλη – προθάλαμο της Παταγονίας, ένας καθηγητής αφηγείται στον συγγραφέα μια απίθανη ιστορία: Σε σχολική έκθεση με θέμα το ρολόι ένας μαθητής γράφει: «Το ρολόι χρησιμεύει για να μετράει τις καθυστερήσεις. Ακόμη και ένα ρολόι μπορεί να χαλάσει. Οπως λοιπόν ένα αυτοκίνητο χάνει λάδια, έτσι και ένα χαλασμένο ρολόι χάνει χρόνο». Αργότερα, ο Κάρλος, ένας φίλος του Σεπούλβεδα, για να εξοικονομήσει το υπέρογκο χρηματικό ποσό των 100.000 χιλιάνικων πέσος θα αναγκαστεί να τρυπήσει το τετραθέσιο αεροπλάνο του για να χωρέσει η σωρός του μεγαλοτσιφλικά δον Νικανόρ Εστράδα. Ο πιλότος θα ταξιδέψει με ξηλωμένη την οροφή του αεροπλάνου του πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, πετώντας χαμηλά, τυλιγμένος σαν Εσκιμώος για να μην παγώσει και με το μισό κορμί του νεκρού έξω, ενώ θα ξελαρυγγιαστεί στο τραγούδι για να κρατάει το σώμα του ζεστό.

more…

 

 
Leave a comment

Posted by on 16/02/2012 in Articles

 

Tags:

Η δύναμη των βιβλίων, σε μία πολύ δυνατή ταινία

LIFO | BOOKROOM | Λένα Φουτσίτζη

Μία από τις υποψήφιες για Όσκαρ ταινίες μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων, ολόκληρη, εδώ

«The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» είναι μία από τις ταινίες μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων που είναι υποψήφια για Όσκαρ φέτος. Είναι παραγωγή των Moonbot Studios κι έχει πάρει ήδη 13 βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ.

Το εντυπωσιακό είναι ότι το Moonbot Studio είναι καινούριο, και αυτή η ταινία δημιουργήθηκε από τους βασικούς του συντελεστές ως πρώτη απόδειξη του τι είναι ικανοί να κάνουν και ταυτόχρονα εμπεριέχει το ξεκίνημα του γραφείου, μετά τον τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη. Υπάρχει και ως iPad App και από τα λίγα reviews που έχω διαβάσει, πρέπει να είναι πάρα πολύ καλό: το Atlantic το αποκαλεί “Pixar of the iPad age.”

Η ιστορία μιλάει για τη δύναμη των βιβλίων, μέσω της συνέχειας και της αθανασίας – δεν σας λέω άλλα, γιατί πρέπει οπωσδήποτε να το δείτε όλο.

 

 more…

twitter-follow screen_name=’maitr_margarita’ show_screen_name=’no’]

 
1 Comment

Posted by on 15/02/2012 in Articles

 

Tags:

Ο μεγαλύτερος κλέφτης βιβλίων στην ιστορία

LIFO | BOOKROOM | Λένα Φουτσίτζη

Ο Stephen Blumberg δεν επιθυμεί να περιγράφεται ως κλέφτης αλλά ως προσωρινός ιδιοκτήτης βιβλίων.

Την πρώτη φορά που συνελήφθη ήταν το 1990, όταν ήταν 41 χρονών. Μετά από δύο δεκαετίας συστηματικής «υπεξαίρεσης» βιβλίων είχε καταφέρει να συγκεντρώσει στο σπίτι του στην Αϊόβα 18.900 βιβλία από 327 δανειστικές βιβλιοθήκες και μουσεία ταξιδεύοντας σε 45 πολιτείες και στον Καναδά.

Η αρχική εκτίμηση για την αξία του θησαυρού του ήταν 20 εκατομμύρια δολάρια αλλά όταν ξεκίνησε η δίκη ο κατηγορούμενος και ο εισαγγελέας συμφώνησαν στα 5,3 εκατομμύρια. Το FBI νοίκιασε ένα τρακτέρ με καρότσα μήκους 12 μέτρων για να μεταφέρει τη συλλογή του, η οποία ζύγιζε 19 τόνους. Το χειρότερο ήταν να αποδοθούν τα βιβλία στους ιδιοκτήτες του γιατί ο Blumberg είχε φροντίσει να εξαφανίσει όλα τα ίχνη.

Ο Blumberg μετά βίας τελείωσε το σχολείο. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Είχε ιστορικό ψυχιατρικών ασθενειών. Ζούσε νομαδικά, οδηγώντας μια παλιά Κάντιλακ, κλέβοντας βιβλία, αμέτρητα βιβλία, τα οποία όμως διάλεγε με προσοχή.

Προκειμένου να πετύχει το στόχο του είχε αναπτύξει διάφορες μεθόδους. Είχε σκαρφαλώσει τοίχους, σε μία περίπτωση σκαρφάλωσε μέσα στο φρεάτιο του ασανσέρ αλλά και φρόντιζε να γίνεται φίλος με τους υπαλλήλους των βιβλιοθηκών και των μουσείων, αποσπώντας τους κλειδιά και φτιάχνοντας αντίγραφα, πολλές φορές με πλαστή ταυτότητα, η οποία των παρουσίαζε ως καθηγητή λογοτεχνίας.

Οι δικηγόροι του προσπάθησαν να αποσπάσουν αθώωση επικαλούμενοι ψυχική ασθένεια, αφού μεταξύ 1965 και 1969 είχε περάσει από διάφορα ιδρύματα αλλά καταδικάστηκε χωρίς αυτό να γίνει δεκτό. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών και 11 μηνών και 200.000 δολάρια πρόστιμο αλλά όταν βγήκε από τη φυλακή συνέχισε τις δραστηριότητές του και ξαναμπήκε το 2004, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Εδώ μπορείτε να δείτε ένα ντοκιμαντέρ γύρω από την ιστορία.

more…

 
Leave a comment

Posted by on 07/02/2012 in Articles

 

Tags:

Tα κορυφαία βιβλία όλων των εποχών – Όπως ψηφίστηκαν από 125 συγγραφείς

LIFOBOOKROOM | Λένα Φουτσίτζη

Στο βιβλίο «The Top Ten: Writers Pick Their Favorite Books», 125 συγγραφείς απάντησαν στην ερώτηση «ποιό είναι το σπουδαιότερο βιβλίο» ανά αιώνα. Μεταξύ των συγγραφέων που απάντησαν είναι οι Norman MailerAnn PratchettJonathan FranzenClaire Messud και η Joyce Carol Oates.

Vladimir Nabokov

Τα 10 σπουδαιότερα έργα του 20ου αιώνα

  1. Λολίτα,  Vladimir Nabokov
  2. Ο μεγάλος Γκάτσμπι,  F. Scott Fitzgerald
  3. Αναζητώντας το χαμένο χρόνο, Marcel Proust
  4. Οδυσσέας, James Joyce
  5. Οι Δουβλινέζοι, James Joyce
  6. Εκατό χρόνια μοναξιά, Gabriel Garcia Marquez
  7. Η βουή και η μανία, William Faulkner
  8. Μέχρι το φάρο, Virginia Woolf
  9. Τα διηγήματα της Flannery O’Connor
  10. Χλομή φωτιά, Vladimir Nabokov
 James Joyce
Τα 10 σπουδαιότερα έργα του 19ου αιώνα
  1. Άννα Καρένινα, Leo Tolstoy
  2. Μαντάμ Μποβαρί, Gustave Flaubert
  3. Πόλεμος και Ειρήνη, Leo Tolstoy
  4. Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν, Mark Twain
  5. Τα διηγήματα του Anton Chekhov
  6. Middlemarch, George Eliot
  7. Μόμπι Ντικ, Herman Melville
  8. Μεγάλες Προσδοκίες, Charles Dickens
  9. Έγκλημα και τιμωρία, Fyodor Dostoevsky
  10. Έμμα,  Jane Austen
Leo Tolstoy
Οι δέκα κορυφαίοι συγγραφείς, όπως προέκυψε από τον αριθμό των έργων τους που μπήκαν στη λίστα:
  1. William Shakespeare — 11
  2. William Faulkner — 6
  3. Henry James — 6
  4. Jane Austen — 5
  5. Charles Dickens — 5
  6. Fyodor Dostoevsky — 5
  7. Ernest Hemingway — 5
  8. Franz Kafka — 5
  9. (ισοπαλία) James Joyce, Thomas Mann, Vladimir Nabokov, Mark Twain, Virginia Woolf — 4
Thomas Mann
Οι δέκα σπουδαιότεροι συγγραφείς, με αριθμό ψήφων
  1. Leo Tolstoy — 327
  2. William Shakespeare — 293
  3. James Joyce — 194
  4. Vladimir Nabokov — 190
  5. Fyodor Dostoevsky — 177
  6. William Faulkner — 173
  7. Charles Dickens — 168
  8. Anton Checkhov — 165
  9. Gustave Flaubert — 163
  10. Jane Austen — 161

more…

 
Leave a comment

Posted by on 06/02/2012 in Articles

 

«Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία!»

Το γράμμα του Ντοστογιέφσκι προς τον αδερφό του, όταν γλίτωσε από εκτελεστικό απόσπασμα + δύο βιβλία του online | LIFOBOOK ROOM | ΛΕΝΑ ΦΟΥΤΣΙΤΖΗ

Στις 28 Ιανουαρίου του 1881 ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι πέθανε στην Αγία Πετρούπολη (στις 9 Φεβρουαρίου του 1881 σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) από «αιμορραγία», η οποία πιθανόν συσχετιζόταν με επιληπτική κρίση.

Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Είχε ζήσει μια πολύ γεμάτη ζωή και μία τουλάχιστον φορά αντιμετώπισε το θάνατο κατάματα, κοιτώντας ένα εκτελεστικό απόσπασμα, περιμένοντας τον τελευταίο πυροβολισμό. Το 1849 ο συγγραφέας συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη της επαναστατικής/προοδευτικής ομάδας του «κύκλου Petrashevsky», η οποία ήταν αντίθετη με τη διοίκηση του Τσάρου. Τα μέλη καταδικάστηκαν σε θάνατο και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες για να αντιμετωπίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Ντοστογιέφσκι ήταν στη δεύτερη ομάδα, και καθώς παρακολουθούσε τα όπλα που σημάδευαν την πρώτη ομάδα, τους δόθηκε χάρη. Η ομάδα εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου ο ίδιος έμεινε για τέσσερα χρόνια.

 το γραφείο του συγγραφέα

Γυρνώντας στο κελί του, μετά την χάρη που του δόθηκε, έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του. Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το γράμμα, εγώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα:

Σημειώσεις για το βιβλίο “Αδερφοί Καραμαζώφ”

«Όταν αναπολώ το παρελθόν μου και σκέφτομαι πόσο χρόνο έχω χάσει για το τίποτα, πόσο πολύ χρόνο έχω σπαταλήσει ματαιοπονώντας, σε λάθη, τεμπελιά, σε ανικανότητα για να ζήσω – πόσο λίγο εκτιμούσα τη ζωή, πόσες φορές αμάρτησα ενάντια στην καρδιά μου και στην ψυχή μου – τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία, κάθε λεπτό μπορεί να είναι μια αιωνιότητα ευτυχίας!

Δεν είμαι ούτε κακόκεφος ούτε αποκαρδιωμένος. Η ζωή βρίσκεται παντού, η ζωή είναι εντός μας, όχι εκτός μας. Θα βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπινα πλάσματα και θα είμαι ένας άντραςμεταξύ αντρών κι έτσι θα παραμείνω για πάντα, δεν θα αποκαρδιωθώ και δεν θα τα παρατήσω ό,τι κι αν συμβεί – αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι το νόημά της, θα το θυμάμαι για πάντα. Αυτή η ιδέα έχει κυριεύσει τη ζωή μου και το αίμα μου.»

Στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» περιέγραψε την εμπειρία του από τη Σιβηρία. Αν θέλετε να εξακριβώσετε αν πράγματι αντιμετώπισε τη ζωή ως δώρο, ακόμα και μέσα στη φυλακή, μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Αρκετοί από τους διάσημους συγγραφείς και κριτικούς αντιμετώπιζαν το έργο του περιπαιχτικά, μεταξύ άλλων ο Τζόζεφ Κόνραντ («τρομερά κακός… υπερβολικά Ρώσος»), ο Χένρυ Τζέιμς («ξεχειλωμένα τέρατα»), ο DH Laurence («ένας αρουραίος που κυλιέται στο μίσος») κι ο Χέρμαν Έσσε («σλάβικη σκοτεινιά»). Η σκοτεινή και πλούσια αντιμετώπισή του αναγνωρίστηκε τον 20ο αιώνα και ο RL Stevenson διαβάζοντας το «Έγκλημα και Τιμωρία» είπε «ο Χένρυ Τζέιμς δεν κατάφερε να το τελειώσει, παραλίγο αυτό να τελειώσει εμένα. Ήταν σα να είχα μια αρρώστια» και μάλλον αυτή η αρρώστια εμφανίστηκε μετά στο βιβλίο του «Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ.»

Εδώ το «Έγκλημα και Τιμωρία» στα ελληνικά.

more…

 
Leave a comment

Posted by on 31/01/2012 in Articles

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: