RSS
Quote

Ανοιξιάτικο χιόνι«Πόσο πιο ευχάριστο είναι να περιμένεις κάθε γλυκιά στάλα του μελιού που λέγεται Χρόνος, παρά να υποκύπτεις στη χυδαιότητα που κρύβει κάθε απόφαση μέσα της. Όσο σοβαρό κι αν είναι ένα άμεσο ζήτημα, αν το αφήσει κανείς για αρκετό μεγάλο διάστημα, η αμέλειά του θα αρχίσει από μόνη της να επηρεάζει την κατάσταση, και κάποιος άλλος σύμμαχος θα εμφανιστεί αργά ή γρήγορα…»

ΓΙΟΥΚΙΟ ΜΙΣΙΜΑ «Ανοιξιάτικο χιόνι»

 
Leave a comment

Posted by on 06/11/2013 in Yukio Mishima

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Απάντηση μαθήτριας σε ερώτηση δασκάλου σχετικά με τα 7 θαύματα του κόσμου σήμερα: «Πιστεύω πως τα επτά θαύματα του κόσμου είναι: βλέπω, ακούω, αγγίζω, γεύομαι, αισθάνομαι, γελάω και αγαπώ.»

ΝΙΤΣΕ «99 Μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας»

 

 

 
 

Tags: ,

 

«…ένα ταξίδι τόσο μακρινό, δεν κατάφερε να μου εξασφαλίσει τη γαλήνη που ζητούσα […] αργά το κατάλαβα πως το σαράκι το κουβαλάω μέσα μου όπου και να βρεθώ.»

ΝΙΚΟΣ ΤΑΧΤΙΤΣΗΣ «Ο εξώστης»

 

 

Tags: ,

Ο εξώστης | Νίκος Καχτίτσης

Κεφάλαιο 1

Γράφω εν κεντρική Αφρική την 27ην ή 28ην Ιουνίου 19…, και ώραν 3ην πρωινήν, με τα πρώτα κοράκια, εντός της βιβλιοθήκης της ιδιοκτήτου, και ικανής να στεγάσει ένα λόχο, επαύλεώς μου, ευρισκομένης εις τα κράσπεδα της πόλεως, και παρά τας εκβολάς του ποταμού Βούρι, όπου κατοικώ εγώ κι ο κούκος από επταετίας.

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος, Σ. Π…, πρώην αρχαιοπώλης και ιδιοκτήτης ξενοδοχείων, και πάλαι ποτέ επιφανής κάτοικος της πόλεως Γάνδης, δηλώ υπευθύνως, και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, ότι βρίσκομαι από ψυχολογικής απόψεως στα πρόθυρα της καταστροφής ότι οικονομικώς κοντεύω να καταρρεύσω και ότι η υγεία μου έχει κλονισθεί στο απροχώρητο. Το τελευταίο το αποδίδω όχι τόσο στα χρόνια που με πήραν, όσο στις αϋπνίες, στο άγχος που μου φέρνουν οι αναμνήσεις και οι τύψεις, και στους ρευματισμούς αρκεί να πω πως αυτή τη στιγμή που γράφω φορώ γάντια μέχρι τους ώμους και με δυσκολία σφίγγω την πένα.

Δηλώ επίσης, αυτή την πρωινή ώρα που μπορεί κάλλιστα να υπογράφω την καταδίκη μου (καλώ τους ενδιαφερομένους να επωφεληθούν της ευκαιρίας), ότι δύο πρόσφατα περιστατικά εχτύπησαν το τελευταίο κουδουνάκι μέσα στην ψυχή μου, και ότι βλέπω πως δε μου απομένει τώρα παρά ο θάνατος.

Δηλώ επιπροσθέτως, εις επήκοον των νυχτερίδων, των κουνουπιών, των μάντηδων, των απαισίων τριγμών των επίπλων μου, που είχα την απερισκεψία να κουβαλήσω μαζί μου από την Ευρώπη, και τέλος της βροχής, που δεν εννοεί να σταματήσει μέρες τώρα, ότι ή έτσι ή αλλιώς δεν έχω λόγο υπάρξεως. Και ότι αν, ο μη γένοιτο (αυτό το λέω με ειρωνεία), με βρουν καμιά μέρα οι υπηρέτες μου μπρούμυτα στο πάτωμα, με τα λευκά μου μουσκεμένα στο δικό μου αίμα, ή πεθάνω δηλητηριασμένος, ή από όποια άλλη αιτία (έχω στο νου μου πολλές), αυτό θα είναι από υπαιτιότητα δική μου. Αν είναι από υπαιτιότητα άλλου, τόσο το καλύτερο. Περιττό να τονίσω ότι δεν πρέπει να ενοχοποιηθεί κανένας από τους υπηρέτες μου, παρόλο που θα είχαν το δικαίωμα να με σπάσουν στο ξύλο γιατί ομολογουμένως τους έχω πρήξει το συκώτι με τις παραξενιές μου. Αλλά ακόμα κι αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο από τα σοφά πουλιά της αστυνομίας, που έρχονται στην αποικία για να τρώνε έξι φορές την ημέρα, δικαιολογώ τους δολοφόνους μου προκαταβολικά, γιατί όχι μόνο μου αξίζει, όπως θα αποδείξω παρακάτω, αλλά και έχω απόλυτη ανάγκη από κάποιο λυτρωμό. Να μην ξεχάσω να βάλω την υπογραφή μου στο τέλος. Το χειρόγραφό μου θα το αφήσω σε εμφανή θέση, πάνω στο προσκέφαλό μου, ή μέσα από τα τζάμια της βιβλιοθήκης, ώστε να βρεθεί οπωσδήποτε. Όχι, θα το αφήσω καλύτερα στη θυρίδα μου της τραπέζης, μαζί με τις ομολογίες. Μπορεί να το στείλω στις αρχές, μέσα σε σφραγισμένο φάκελο, με την παράκληση ν’ ανοιχθεί όταν θα έχω πεθάνει. Πάντως θα ιδώ τι θα κάνω.

Ούτε ν’ αποδοθεί ο θάνατός μου σε κανέναν από τους εχθρούς που απόχτησα στην πατρίδα μου με τον πόλεμο. Θα τους ήταν αδύνατο να με ανακαλύψουν στο καταφύγιο που έχω βρει. Έχω αλλάξει το όνομά μου, ζω σε αποικία που ανήκει σε άλλη επικράτεια – οπότε τρέχα γύρευε. Εξασφάλισα απόλυτη εχεμύθεια, αφού πλήρωσα αδρά πρόσωπα ευυπόληπτα που ξέρουν να το ράβουν. Αυτοί που κανόνισαν τη φυγή μου έχουν μεσάνυχτα ποιος είμαι. Ακόμα και οι φίλοι μου οι παιδικοί δεν ξέρουνε πού βρίσκομαι. Μερικοί νομίζουνε ότι πέθανα στη λαίλαπα του πολέμου – εννοώ τις τελευταίες μέρες. Πού να ξέρανε! Επί του προκειμένου, θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη αν δεν απηύθυνα τις θερμές μου ευχαριστίες στον σχετικά άγνωστό μου κύριο Φ…, που με τη συμπάθεια που μου έδειξε, και μ’ ένα αναλόγως μέτριο ποσό που προθυμοποιήθηκα να του εγχειρίσω, μ’ εβοήθησε, εφοδιάζοντάς με μέ τα απαραίτητα χαρτιά. Εύγε του ας είναι καλά. Μαθαίνω ότι έχει από τότε αποσυρθεί από τη ζωή, και απολαμβάνει, στον ολάνθιστο κήπο του, που πληροφορούμαι ότι τον έχει στολίσει ωραία, τα αγαθά ενός ήσυχου βίου.

Ουσιαστικά, έπαψα να φοβάμαι εδώ και εφτά χρόνια, από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη σκάλα του πλοίου, με το οποίο έκανα ένα ομολογουμένως ονειρώδες ταξίδι. Ο μόνος που ξέρει ποιος είμαι βρίσκεται εδώ. Αλλά τι μ’ ενδιαφέρουν πλέον όλα αυτά; Τι κάθομαι και ζαλίζω το κεφάλι μου με κάτι τέτοια, τη στιγμή που, όπως είπα και παραπάνω, εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να δοθεί ένα τέλος σε όλα. Η καλοσύνη μου δεν έχει όρια πάω να εξιλεώσω προκαταβολικά τους δολοφόνους μου. Τέτοιος ηλίθιος είμαι.

Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι, προσθέτω πως εύχομαι να με βρει ο θάνατος σε καμιά από τις περιπλανήσεις που κάνω σαν τρελός, μόνος μου, μέχρι τα μύχια της ζούγκλας, στην αγωνία μου να σκοτώσω το χρόνο, και να κουραστώ για να μπορέσει να με πάρει λίγο ο ύπνος το βράδυ – αν και ξέρω ότι αυτά είναι μπαλώματα. Τέλος, εύχομαι να με σωριάσει νεκρό καμιά ηλίαση, αλλά πολύ αμφιβάλλω, γιατί έχω το συνήθειο να κυνηγάω τις σκιές.

 

 

Tags: , , ,

«Το αληθινό ταξίδι ανακάλυψης δεν είναι να αναζητήσεις καινούρια τοπία, αλλά να έχεις καινούρια μάτια»

MARCEL PROUST

 

 
Leave a comment

Posted by on 29/08/2012 in Marcel Proust

 

Tags:

«Αυτό που περισσότερο απ’ όλα είναι δικό της, κατάδικό της, η γυναίκα άντεξε να το ζήσει, να το επιτύχει, να το φέρει εις πέρας. Ο άνδρας, που δικαιολογούνταν πάντοτε λέγοντας ότι τον απασχολούσαν σημαντικότερα πράγματα, και ο οποίος (ας το πούμε ανοιχτά) δεν ήταν καν επαρκώς προετοιμασμένος για τον έρωτα, δεν αφέθηκε ποτέ…»

ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ  «Η σοφία του Ρίλκε: Επιστολή στην Annette Kolb 23/01/1912»

 

 
 

Tags: ,

Γιατί είναι τόσο ακριβά τα βιβλία στην Ελλάδα;

Η lady Bookdust, με πολλά χρόνια καριέρας στο χώρο, επιχειρεί να δώσει την απάντηση

LIFO | BOOKROOM | Λένα Φουτσίτζη

φωτό: βιβλιοπωλείο Lello, στο Porto

Όσο το σκέφτομαι, τόσο το συνειδητοποιώ: μόλις με ρωτήσουν αν έχω ακόμα δουλειά και πού εργάζομαι, ακαριαία ακολουθεί μια μίνι επίθεση: «Έλεος! πες μας γιατί τα βιβλία είναι τόσο ακριβά;» Δεν ξέρω αν οφείλεται στη γενική κρίση. Πάντα η αντίδραση ήταν του τύπου «Α, ρε τυχεράκια, μέσα στα βιβλία είσαι όλη την ώρα, ε;» αλλά κυρίως οι συζητήσεις ήταν σχετικά με τα θέματα που πουλάνε και για το αν οι άνθρωποι που διαβάζουν τελικά στην Ελλάδα είναι πολλοί ή λίγοι. Και κλασικά, όλο και κάποιος θα με ρώταγε για το μυστικό της εμπορικής επιτυχίας ώστε να γράψει π.χ. τον επόμενο «Ιούδα» (που φιλούσε υπέροχα). Τώρα, τα πάντα γυρίζουν γύρω από την τιμή.

Είναι σαφές ότι υπάρχει ο διαχωρισμός Ελληνικά Βιβλία και Μεταφρασμένα Βιβλία, κι ένας ακόμα: Τυπωμένα Βιβλία και Ηλεκτρονικά Βιβλία. Γι’ αυτά θα μπορούσα να σας πω κάποια άλλη φορά, με αφορμή την κατάσταση του βιβλίου στη χώρα μας έτσι όπως έχει εξελιχθεί.

Η τιμή λοιπόν, τιμή δεν έχει; Υπάρχουν πολλά στρατόπεδα και το θέμα έχει ανάψει φωτιές τελευταία τόσο στον τύπο όσο και στο διαδίκτυο με τη συμμετοχή εκδοτών,αναγνωστώνβιβλιοπωλών κ.ά. Ο καθένας παρουσιάζει τη δική του πραγματικότητα.

Οι εκδότες, από την πλευρά τους, έχουν να αντιμετωπίσουν τα διαρκώς αυξανόμενα έξοδα προεκτύπωσης, παραγωγής, διακίνησης, το μικρό τιράζ, το μεγάλο ποσοστό έκπτωσης στα βιβλιοπωλεία –μιλάμε κυρίως για τις μεγάλες αλυσίδες που κάνουν υποτίθεται τον μεγαλύτερο τζίρο– και το πρόβλημα των επιστροφών. Προσωπικά, αυτό το τελευταίο μου έκανε πάντα τρομερή εντύπωση. Τα βιβλία που δεν έχουν πουληθεί, δεν στοκάρονται κατ’ ανάγκην, αλλά επιστρέφονται, και αυτό είτε ισοφαρίζει το ποσό που οφείλεται στον εκδότη, είτε γίνεται αντικατάσταση με την παραγγελία νέων βιβλίων(!). Μία επιπλέον πληγή για τους εκδότες είναι και το γεγονός ότι δεν αποπληρώνονται έγκαιρα, μπορεί και ποτέ! Τα τελευταία δύο, ίσως και παραπάνω, χρόνια έχουν επικρατήσει οι 12μηνες επιταγές. Πουλάς τώρα και πληρώνεσαι σε ένα χρόνο. Αυτές οι επιταγές είναι πια κάτι σαν Kinder-έκπληξη. Δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Συνήθως οι επιταγές έχουν ήδη κατατεθεί στις τράπεζες, με την ανάλογη χασούρα –η τράπεζα κρατάει ένα σημαντικό ποσοστό προκειμένου να εξαργυρώσει προκαταβολικά τα ποσά–, και σε περίπτωση που αποδειχθούν ακάλυπτες, σε καλούν από πάνω να τις πληρώσεις εσύ. Τον τελευταίο καιρό, υπάρχουν αντιδράσεις, ειδικά για την πολιτική των βιβλιοπωλείων-αλυσίδων και το πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση. Θα εξομαλυνθεί ο φαύλος κύκλος; Ή θα παρακολουθήσουμε όλοι μας το θρίλερ του τέλους σχεδόν όλων των εκδοτικών οίκων;

Τα βιβλιοπωλεία, πάλι, αντιμετωπίζουν τα δικά τους. Υπάρχει η παραδοσιακή και όχι παράλογη κόντρα ανάμεσα στα συνοικιακά βιβλιοπωλεία και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία-αλυσίδες. Μεγάλο πρόβλημα αποτελεί και ο περιβόητος νόμος ενιαίας τιμής του βιβλίου, ο οποίος υποστηρίζεται ότι ευνοεί τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και μπλοκάρει τα μικρότερα, αφού δεν τα αφήνει να κάνουν τις εκπτώσεις που θέλουν. Ούτως ή άλλως, λόγω κρίσης αντιμετωπίζουν και μια πτώση περίπου 30% τυπικά, στην πραγματικότητα όμως ίσως και παραπάνω. Κυκλοφορεί η άποψη ότι το μεγαλύτερο ποσοστό από την τιμή ενός τίτλου καταλήγει στο βιβλιοπωλείο. Το αντεπιχείρημα τονίζει ότι τα λειτουργικά έξοδα όσο πάει και αυξάνονται, καθώς και το ότι από τα βιβλία που αφήνουν κέρδος καλύπτουν τη χασούρα εκείνων που δεν πουλάνε, μπας και επιβιώσουν. Τονίζεται βέβαια, ανάμεσα στους θαμώνες των βιβλιοπωλείων, ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Οι αναγνώστες, με τη σειρά τους, έχουν τον δικό τους πόνο. Οπωσδήποτε παραμένει ζητούμενο η χαμηλότερη τιμή. Τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα δίνουν και παίρνουν. Βιβλιοπωλείο τούβλινο ή ηλεκτρονικό; Και με τι παροχές; Βιβλία με σκληρό εξώφυλλο ή μαλακό; Καλή ποιότητα χαρτιού ή ένα στάδιο πριν από αυτό της εφημερίδας; Όλα είναι κάτω από το μικροσκόπιο και οι απαιτήσεις ανεβαίνουν. Value for money, honey!

– Να παραγγείλω από το εξωτερικό;

– Ναι! Είναι φθηνότερα, και αν η παραγγελία υπερβαίνει έναν αριθμό αντιτύπων γλιτώνεις και τα μεταφορικά.

– Όχι! Θα το πάρω σε άλλη ποιότητα και δεν ξέρω αν τα αγγλικά μου θα με καλύψουν ώστε να το απολαύσω.

– Μμμ, σιγά τον πολυέλαιο, είδαμε και τις μεταφράσεις/επιμέλειες/διορθώσεις βιβλίων που έχουμε πληρώσει, και κάποιες φορές μας το βούλωσαν το μάτι.

– Όχι! Αν αγοράζουμε όλοι ηλεκτρονικά, θα μείνουν τόσοι άνθρωποι χωρίς δουλειά!

– Σκασίλα μου, βαρέθηκα να πληρώνω για βιβλία με ορθογραφικά λάθη/για βιβλία που το χαρτί τους είναι βαρύ και δεν μπορώ να τα κουβαλήσω/που ζητάω τα ποιήματα του Ελύτη και ο υπάλληλος με κοιτάει σαν ούφο λόγω ασχετοσύνης/που πάω για βιβλία και δίπλα πουλάνε και κασετίνες ή πιατάκια-αντίγραφα μουσείου μπλα μπλα, ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

more…

 
Leave a comment

Posted by on 12/03/2012 in Articles

 
 
%d bloggers like this: