RSS

Category Archives: Greek Literature

«Το σώμα θυμάται αυτό που ξεχνούν οι άνθρωποι. »

ΤΖΕΦΡΥ ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ «Middlesex»

 

Tags: ,

Το τανγκό των Χριστουγέννων: ένα μπράβο κι ένα κρίμα

Λατρεύω τις ευλογημένες εμμονές. Πώς τις ξεχωρίζω; Έχω δικό μου ενστικτώδη τρόπο. Λατρεύω τη γενναιότητα να τις μοιράζεσαι. Αγαπώ τα βιβλία του Γιάννη Ξανθούλη. Πεθαίνω για την ατμόσφαιρά του. Τις αποχρώσεις. Το πώς σκιαγραφεί τη μελαγχολία, τα ανείπωτα, τα καταχωνιασμένα. Πώς τα φανερώνει σαν στριπ τιζ της Ρίτα Χέιγουορθ, αφαιρώντας το γάντι της και μόνο. Λατρεύω το χιούμορ του. Τα διαβολικά και συνάμα καθωσπρέπει του.

Πήγα να δω το Ταγκό των Χριστουγέννων. Για την ακρίβεια έσπευσα. Έχασα την αρχή του έργου μέχρι να βρω να παρκάρω. Έχει σημασία. Μπήκα κατευθείαν στην ατμόσφαιρα του στρατοπέδου. Ακόμα και να με πέταγαν στην αίθουσα ανυποψίαστη θα αναγνώριζα το συγγραφέα. Τις φάτνες του. Τα σκετς. Τους ήρωές του που λες και σουλατσάρουν και από άλλα διηγήματά του. Από κάπου ο Θείος Τάκης. Από κάπου η Δεσποινίς Πελαγία! Μεγάλη υπόθεση να έχεις ταυτότητα.

Η Υπόθεση του έργου: Σ΄ ένα στρατόπεδο του Έβρου, ένας υπολοχαγός αναγκάζει ένα φαντάρο να του μάθει να χορεύει ταγκό προκειμένου να ζητήσει τη σύζυγο του Αντισυνταγματάρχη, με την οποία είναι ερωτευμένος, σε χορό. Το έργο κυλάει. Και αυτό δεν είναι σύνηθες για ελληνικό κινηματογράφο. Άξιος ο Νίκος Κουτελιδάκης ως σκηνοθέτης. Ένας ερωτισμός υφέρπων σε κάθε σιωπή, λέξη και σκηνή. Στην σχεδόν απόκοσμη ατμόσφαιρα, στις ομίχλες, στις ανάσες, στη βροχή. Στη συγκλονιστική μουσική που συνοδεύει όλο το έργο. Και οι ηθοποιοί! Σοφή  η διανομή ρόλων. Ο Γιάννης Μπέζος να βγάζει την ψαρωτική αγριάδα της θέσης του Αντισυνταγματάρχη συνάμα με την επικαλυμμένη τρυφεράδα που απελευθερώνει στιγμιαία και μόνο.

Θαύμασα επίσης, την παλαιάς κοπής ομορφιά, της Βίκυς Παπαδοπούλου καθώς και τον τρόπο της να μιλάει με τα μάτια της. Έβγαλα το καπέλο στον Γιάννη Στανκόγλου που ακροβάτησε ξεφυλλίζοντας όλες τις πτυχές της ανδρικής φύσης και μεγαλούργησε. Είναι σπουδαίος ηθοποιός! Και βέβαια ο ρόλος του Αντίνοου Αλμπάνη. Η αγνότητά του χαρακτήρα που ερμήνευε. Πόσο δύσκολο να αποδώσεις το αγνό; Η χημεία, το δέσιμο των δυο ανδρών απόλυτη. Και χειρίστηκαν με ακρίβεια δοσολογίες. Ξεφεύγοντας ο Αλμπάνης από συνηθισμένες μανιέρες απόδοσης ρόλων ομοφυλόφιλων. Κέντριζε το ερωτηματικό «είναι», «δεν είναι» του θεατή καθ΄όλη τη διάρκεια. Και το απόλυτο της χημείας τους φάνηκε στη ρισκαδόρικη σκηνή του χορού. Το σπάσιμο της μέσης του ενός, της ντάμας, ο ελεγχόμενα μπρουτάλ βηματισμός του άλλου, του καβαλιέρου. Μια τόση δα σταγόνα να έπεφτε παραπάνω θα τα χαλούσε όλα! Και η σκηνή με το πόδι τόσο διεγερτική, τόσο ερωτική. Αξιοθαύμαστη τόσο που όγκωσαν χρόνια τα μάτια μας στο σεξ και στις 198 στάσεις του. Μου θύμισε μια σκηνή από το έργο Μαθήματα πιάνου. Εξίσου ερωτική. Ένα χάδι σε μια τρύπα κάλτσας όλο κι όλο.

Τι κρίμα όλα αυτά τα στοιχεία να ακυρωθούν από τον ίδιο τον Ξανθούλη; Τι κρίμα μετά την πολυπόθητη «μετάθεση στας Αθήνας» το έργο να χάσκει ασυνάρτητο; Λίγο πριν το τέλος του. Η σκηνή στο φαρμακείο και η τραβηγμένη από τα μαλλιά συνέχειά της. Τόσο λαχανιασμένη. Τόσο παιδικά εύπεπτη. Τόσο περιττή. Σχεδόν κατέστρεψε την ατμόσφαιρα ολόκληρου του έργου. Έφτυσε την ουσία του. Τα δυο λεπτά της αιωνιότητας ενός έρωτα. Το σινερομάτζο-ποίησαν βέβηλα. Με κάκιστο μακιγιάζ σαν αποκριάτικο. Προς τι τόσες αποκαλύψεις μαζεμένες;  Έχασα την αρχή του έργου. Θα ευχόμουν να είχα φύγει και πριν το τέλος του. Θα είχα κερδίσει δε θα είχα χάσει.

Όπως και νάχει, αξίζει να δείτε το έργο: “Το τανγκό των Χριστουγέννων” του Γιάννη Ξανθούλη. Νάχουμε να λέμε. Αυτό τελικά δεν είναι επιτυχία ενός έργου; Νάχεις να λες μετά και στο συγκεκριμένο νάχεις να σιγοτραγουδάς τρυφερά ένα tango notturno! Nα ποθείς ένα «χορεύετε;»

 

Tags:

 

Πως γεννήθηκε η τραγωδία

Τα χωριά μαζευόντουσαν το μήνα Ποσειδώνα σ´ ένα κέντρο, για ένα ομαδικό πανηγύρι. Και σήμερα ακόμα έχουνε σερί χωριάτικα πανηγύρια προς τιμήν κάποιου Αγίου. Και το πανηγύρι, είχε έξω από τη θρησκευτική τελετή, τη σημερινή λειτουργία, και γλέντι, κρασί, χορό, αργότερα και αγώνες… Τα πίνανε γεμάτα, μερικοί για να μοιάζουνε με Σάτυρους βάζανε μάσκες τραγίσιες, μεθυσμένοι, και με την προστασία της μάσκας, λέγανε του κόσμου τα αισχρά, ύστερα όλοι μαζί τραγουδάγανε μεθυσμένα με την τραγίσια μάσκα στη μούρη τους, η λέξη τράγου ωδή γέννησε την τραγωδία…

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ  «Ελληνική Μυθολογία»

 

 

Tags: , ,

Η γεναίκα μπορεί νάχη μαλλί θυμωνιά και να το κάνη κουκουναράτο μέχρι απάνω και να το βάφη ντουλαπί ή κουφετί ή όπως της πούνε. Μπορεί να είναι ωραία και να μιλάη τ´ αγγλικό φαρσί και το γαλλικό ¨ζε λε μουά¨, μπορεί νάχη μεγαλώσει στα Κολωνάκια με γκουβερνάντες ή κάπου στο γκάζι με καρπουζόφλουδα, μέχρι να σου μιλάη για τις μετοχές της Εταιρίας κάτου στη Ζανζιβάρη και για το τελευταίο βραβείο Γκονκούρ, αλλά στο διάλεγμα του σερνικού το κοροϊδιλίκι της δεν σηκώνει βαρίδι… Κει δα που τη ζυγιάζεις καλή και μετρημένη και ξύπνια, πέφτει απάνω σ´ ένα καλοστολισμένο μπούφο και γίνεται θύμα και τραβιέται αλλοσούμπουρδα και δεν μαζεύεται, αδερφάκι μου, μήτε με δικαστικό κλητήρα…

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ  «Ελληνική Μυθολογία»

 

Tags: , , , , ,

«Ο απλοϊκός έρωτας, δεν είναι τίποτ’ άλλο από την παγίδα της φύσης, για να ευνοηθεί η αναπαραγωγή του είδους, ο δυνατός έρωτας είναι η ευλογία των Θεών και ο παράφορος έρωτας είναι ο προθάλαμος του ολέθρου και του θανάτου. Έζησα τον πρώτο και τον τρίτο έρωτα, τον δεύτερο δεν τον γνώρισα ποτέ και είναι αργά πλέον να τον γνωρίσω, μολονότι, ομολογώ, δεν είχα ποτέ σαφείς ενδείξεις για την ύπαρξή του.»

ΝΙΚΟΣ ΦΑΡΟΥΠΟΣ  «Ο δήμιος»

 

 

Tags: , , ,

«Η ζωή είναι μια γέφυρα, είπε το μυστικό της σε κάποιον η ίδια η ζωή. Πέρασέ την, αλλά μη χτίσεις εκεί το σπίτι σου…»

ΖΥΡΑΝΝΑ ΖΑΤΕΛΗ «Και με το φως του λύκου επανέρχονται»
 

 

Tags: , , , , ,

Οι αυλικοί…

Μεγάλο πράμα να είσαι δυνατός. Περπατάς ντούρος, φοράς ζακέ, καθαρό κολάρο της κόλλας, ψηλό καπέλο, γάντι… Δεν είναι απαραίτητο νάχης πλύνει και τα ποδάρια σου. Ούτε που φαίνονται. Όλο το παν είναι οι καλοί τρόποι.

Φιλώ το χέρι σας, μαντάμ!

Αγαπητέ μου… Μα, ναι… θα σας προσέξωμεν.

Λες το γλυκό λόγο και ούτε πούναι υποχρεωτικό να τον κρατήσης. Τέτοια θα κυττάμε τώρα; Πας μεγαλειώδικος μέσα στον γελοίο όχλο. Σου κάνουνε τεμενάδες. ¨Η εξοχότης σας¨…

Πλάι στον δυνατό, εν βήμα οπίσω και αριστερά αυτού, έρχεται η ακολουθία του: πρωτοκαθικάριοι, σφουγκοκωλάριοι, δούλοι με τρικαντά και υποκλίσεις και ¨τα σέβη των¨ εις τα χείλη. Καμαρώνουνε γιατί ο πυρήνας τους είναι μια ισχύς και ατενίζουνε κι αυτοί τον κοσμάκη με ανωτερότητα. Φοράνε τρικαντά, σιδερωμένα παντελόνια, γυαλισμένα παπούτσια, ακάθαρτα σώβρακα. Δίνουνε και υποσχέσεις: ¨θα φροντίσω παρά τω ισχυρώ να σας γίνη το χατήρι¨. ¨Οπωσδήποτε, δηλαδή, διότι εγώ με τον φον Τσιμπογιαννάκη είμεθα πρωκτός και περισκελίς¨. Και περιμένεις να σε υποστηρίξη ο άλφα δύο κι άμα τον παραζορίσης ή άμα του γυαλίσεις τίποτα συμφεροντολογικό, ερωτικό και άλλα τινά, άντε το πολύ-πολύ να σου κάνη ένα τηλεφώνημα, άνευ αποτελέσματος. Και περιμένεις φουκαρά, γελοίε και τιποτένιε, περιμένεις και άκρη δεν βγαίνει…

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ  «Ελληνική Μυθολογία»

 

Tags: , , , , , , ,

 
%d bloggers like this: