RSS

Tag Archives: βιβλία

Quote

Ανοιξιάτικο χιόνι«Πόσο πιο ευχάριστο είναι να περιμένεις κάθε γλυκιά στάλα του μελιού που λέγεται Χρόνος, παρά να υποκύπτεις στη χυδαιότητα που κρύβει κάθε απόφαση μέσα της. Όσο σοβαρό κι αν είναι ένα άμεσο ζήτημα, αν το αφήσει κανείς για αρκετό μεγάλο διάστημα, η αμέλειά του θα αρχίσει από μόνη της να επηρεάζει την κατάσταση, και κάποιος άλλος σύμμαχος θα εμφανιστεί αργά ή γρήγορα…»

ΓΙΟΥΚΙΟ ΜΙΣΙΜΑ «Ανοιξιάτικο χιόνι»

 
Leave a comment

Posted by on 06/11/2013 in Yukio Mishima

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Ο εξώστης | Νίκος Καχτίτσης

Κεφάλαιο 1

Γράφω εν κεντρική Αφρική την 27ην ή 28ην Ιουνίου 19…, και ώραν 3ην πρωινήν, με τα πρώτα κοράκια, εντός της βιβλιοθήκης της ιδιοκτήτου, και ικανής να στεγάσει ένα λόχο, επαύλεώς μου, ευρισκομένης εις τα κράσπεδα της πόλεως, και παρά τας εκβολάς του ποταμού Βούρι, όπου κατοικώ εγώ κι ο κούκος από επταετίας.

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος, Σ. Π…, πρώην αρχαιοπώλης και ιδιοκτήτης ξενοδοχείων, και πάλαι ποτέ επιφανής κάτοικος της πόλεως Γάνδης, δηλώ υπευθύνως, και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, ότι βρίσκομαι από ψυχολογικής απόψεως στα πρόθυρα της καταστροφής ότι οικονομικώς κοντεύω να καταρρεύσω και ότι η υγεία μου έχει κλονισθεί στο απροχώρητο. Το τελευταίο το αποδίδω όχι τόσο στα χρόνια που με πήραν, όσο στις αϋπνίες, στο άγχος που μου φέρνουν οι αναμνήσεις και οι τύψεις, και στους ρευματισμούς αρκεί να πω πως αυτή τη στιγμή που γράφω φορώ γάντια μέχρι τους ώμους και με δυσκολία σφίγγω την πένα.

Δηλώ επίσης, αυτή την πρωινή ώρα που μπορεί κάλλιστα να υπογράφω την καταδίκη μου (καλώ τους ενδιαφερομένους να επωφεληθούν της ευκαιρίας), ότι δύο πρόσφατα περιστατικά εχτύπησαν το τελευταίο κουδουνάκι μέσα στην ψυχή μου, και ότι βλέπω πως δε μου απομένει τώρα παρά ο θάνατος.

Δηλώ επιπροσθέτως, εις επήκοον των νυχτερίδων, των κουνουπιών, των μάντηδων, των απαισίων τριγμών των επίπλων μου, που είχα την απερισκεψία να κουβαλήσω μαζί μου από την Ευρώπη, και τέλος της βροχής, που δεν εννοεί να σταματήσει μέρες τώρα, ότι ή έτσι ή αλλιώς δεν έχω λόγο υπάρξεως. Και ότι αν, ο μη γένοιτο (αυτό το λέω με ειρωνεία), με βρουν καμιά μέρα οι υπηρέτες μου μπρούμυτα στο πάτωμα, με τα λευκά μου μουσκεμένα στο δικό μου αίμα, ή πεθάνω δηλητηριασμένος, ή από όποια άλλη αιτία (έχω στο νου μου πολλές), αυτό θα είναι από υπαιτιότητα δική μου. Αν είναι από υπαιτιότητα άλλου, τόσο το καλύτερο. Περιττό να τονίσω ότι δεν πρέπει να ενοχοποιηθεί κανένας από τους υπηρέτες μου, παρόλο που θα είχαν το δικαίωμα να με σπάσουν στο ξύλο γιατί ομολογουμένως τους έχω πρήξει το συκώτι με τις παραξενιές μου. Αλλά ακόμα κι αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο από τα σοφά πουλιά της αστυνομίας, που έρχονται στην αποικία για να τρώνε έξι φορές την ημέρα, δικαιολογώ τους δολοφόνους μου προκαταβολικά, γιατί όχι μόνο μου αξίζει, όπως θα αποδείξω παρακάτω, αλλά και έχω απόλυτη ανάγκη από κάποιο λυτρωμό. Να μην ξεχάσω να βάλω την υπογραφή μου στο τέλος. Το χειρόγραφό μου θα το αφήσω σε εμφανή θέση, πάνω στο προσκέφαλό μου, ή μέσα από τα τζάμια της βιβλιοθήκης, ώστε να βρεθεί οπωσδήποτε. Όχι, θα το αφήσω καλύτερα στη θυρίδα μου της τραπέζης, μαζί με τις ομολογίες. Μπορεί να το στείλω στις αρχές, μέσα σε σφραγισμένο φάκελο, με την παράκληση ν’ ανοιχθεί όταν θα έχω πεθάνει. Πάντως θα ιδώ τι θα κάνω.

Ούτε ν’ αποδοθεί ο θάνατός μου σε κανέναν από τους εχθρούς που απόχτησα στην πατρίδα μου με τον πόλεμο. Θα τους ήταν αδύνατο να με ανακαλύψουν στο καταφύγιο που έχω βρει. Έχω αλλάξει το όνομά μου, ζω σε αποικία που ανήκει σε άλλη επικράτεια – οπότε τρέχα γύρευε. Εξασφάλισα απόλυτη εχεμύθεια, αφού πλήρωσα αδρά πρόσωπα ευυπόληπτα που ξέρουν να το ράβουν. Αυτοί που κανόνισαν τη φυγή μου έχουν μεσάνυχτα ποιος είμαι. Ακόμα και οι φίλοι μου οι παιδικοί δεν ξέρουνε πού βρίσκομαι. Μερικοί νομίζουνε ότι πέθανα στη λαίλαπα του πολέμου – εννοώ τις τελευταίες μέρες. Πού να ξέρανε! Επί του προκειμένου, θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη αν δεν απηύθυνα τις θερμές μου ευχαριστίες στον σχετικά άγνωστό μου κύριο Φ…, που με τη συμπάθεια που μου έδειξε, και μ’ ένα αναλόγως μέτριο ποσό που προθυμοποιήθηκα να του εγχειρίσω, μ’ εβοήθησε, εφοδιάζοντάς με μέ τα απαραίτητα χαρτιά. Εύγε του ας είναι καλά. Μαθαίνω ότι έχει από τότε αποσυρθεί από τη ζωή, και απολαμβάνει, στον ολάνθιστο κήπο του, που πληροφορούμαι ότι τον έχει στολίσει ωραία, τα αγαθά ενός ήσυχου βίου.

Ουσιαστικά, έπαψα να φοβάμαι εδώ και εφτά χρόνια, από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη σκάλα του πλοίου, με το οποίο έκανα ένα ομολογουμένως ονειρώδες ταξίδι. Ο μόνος που ξέρει ποιος είμαι βρίσκεται εδώ. Αλλά τι μ’ ενδιαφέρουν πλέον όλα αυτά; Τι κάθομαι και ζαλίζω το κεφάλι μου με κάτι τέτοια, τη στιγμή που, όπως είπα και παραπάνω, εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να δοθεί ένα τέλος σε όλα. Η καλοσύνη μου δεν έχει όρια πάω να εξιλεώσω προκαταβολικά τους δολοφόνους μου. Τέτοιος ηλίθιος είμαι.

Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι, προσθέτω πως εύχομαι να με βρει ο θάνατος σε καμιά από τις περιπλανήσεις που κάνω σαν τρελός, μόνος μου, μέχρι τα μύχια της ζούγκλας, στην αγωνία μου να σκοτώσω το χρόνο, και να κουραστώ για να μπορέσει να με πάρει λίγο ο ύπνος το βράδυ – αν και ξέρω ότι αυτά είναι μπαλώματα. Τέλος, εύχομαι να με σωριάσει νεκρό καμιά ηλίαση, αλλά πολύ αμφιβάλλω, γιατί έχω το συνήθειο να κυνηγάω τις σκιές.

 

 

Tags: , , ,

«Το μισό κομμάτι του κόσμου το λατρεύουμε και το άλλο μισό το αποσιωπούμε και το αποδίδουμε στο διάολο.. Θα πρέπει να φτιάξουμε ένα Θεό που θα περιέχει το Σατανά και δεν θα χρειάζεται να χαμηλώνουμε τα μάτια μας από ντροπή όταν συμβαίνουν τα πιο φυσικά πράγματα του κόσμου…»

HERMANN HESSE «Ντέμιαν»

 

Tags: , , , ,

Παθήματα ανατομίας

του Αύγουστου Κορτώ | protagon.gr

Όπως όλα τα παιδάκια, όταν ήμουν μικρός και το μέλλον φάνταζε στα αθώα μου μάτια μακρινό και μαγικό σαν όνειρο (διότι κανείς δεν μου’χε εξηγήσει ακόμα τι εστί ΤΕΒΕ), φανταζόμουν συχνά-πυκνά τον ενήλικο εαυτό μου σε ποικίλα εφετζίδικα επαγγέλματα.

Στα πλαίσια της μεγαλομανίας που με χαρακτηρίζει εκ γενετής (σαν ελιά ένα πράγμα, αλλά φιλόδοξη ελιά, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει Σημίτης), το πρώτο μου φαντασιωσικό επάγγελμα ήταν αυτό του πρωθυπουργού – όνειρο που κράτησε μέχρι που είδα στην τηλεόραση τα είκοσι πρώτα δευτερόλεπτα μιας προεκλογικής ομιλίας, οπότε κι αποφάσισα ότι η πολιτική ήταν υπερβολικά βαρετή για το φλογερό μου τεμπεραμέντο. Δια της μεθόδου του αποκλεισμού είχα εγκαταλείψει και κάθε ελπίδα συνέχισης του πατρικού επαγγέλματος – της οδοντιατρικής –, καθώς η φύση με είχε προικίσει με δόντια μεσόκοπης λονδρέζας πόρνης του 19ου αιώνα, και είχα σφαδάξει αρκετές φορές στην καρέκλα του μπαμπά, και δεν είχα καμία διάθεση να περάσω τη ζωή μου με τα χέρια χωμένα σε στόματα ανθρώπων που μουγκρίζουν, χτυπιούνται, κι ενδεχομένως, άμα δουν τα ζόρια, δαγκώνουν κιόλας. Κατά παρόμοιο τρόπο είχα αποκλείσει και κάθε ενδεχόμενο καριέρας στον αθλητισμό, διότι λόγω σωματότυπου το μόνο άθλημα στο οποίο θα μπορούσα να συμμετάσχω ήταν το ποδόσφαιρο, κι όχι ως ποδοσφαιριστής αλλά ως μπάλα.Το πρώτο επάγγελμα που αντιμετώπισα με σοβαρές βλέψεις ήταν αυτό του αρχαιολόγου, έπειτα από μια σχολική επίσκεψη στο μουσείο, όπου είχα δει τα απερίγραπτης ομορφιάς ευρήματα του Μανόλη Ανδρόνικου. Για μέρες μετά την επίσκεψη, φανταζόμουν την υφήλιο να παραληρεί καθώς παρουσίαζα τα απίστευτα ευρήματά μου: απ’ τον τάφο του Μεγαλέξανδρου και το μεταφραστικό λυσάρι του Δίσκου της Φαιστού (ο οποίος υποψιάζομαι ότι στην πραγματικότητα είναι λίστα για ψώνια: τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπά, κώνειο για την πεθερά) μέχρι την Ατλαντίδα και το φύλλο συκής που φόρεσε η Εύα μόλις ο Αδάμ αντίκρυσε τον φουντωτό της γάτο και την απεκάλεσε τριχωτή. Ωστόσο, κι αυτό το όνειρο έμελλε να λήξει άδοξα, καθώς πριν περάσει καιρός είδα τον Ιντιάνα Τζόουνς και τον Ναό του Χαμένου Θησαυρού, που ’χει εκείνη τη σκηνή όπου χώνονται σ’ ένα τρούπιο ντουβάρι που’ χει μέσα όλο το σόι της μικρής Τερέζας και ποικίλα άλλα μαμούνια – κι επειδή παιδιόθεν έτρεμα τα έντομα, αποφάσισα τελικά ότι η αρχαιολογία ήταν υπερτιμημένη.Έπειτα, στο γυμνάσιο, εξολοθρεύοντας κάθε πιθανότητα κοινωνικοποίησης που δεν είχε ήδη κάνει φτερά εξαιτίας της κατήφειας, της φλωριάς, της μυωπίας και της σφαιρικότητάς μου, γράφτηκα στην χορωδία, όπου (κι άλλη πρόκα στο φέρετρο της ενσωμάτωσής μου στον σκληρό κόσμο των εφήβων) ήμουν σοπράνο, και μάλιστα σοπράνο με φωνή-κρύσταλλο. Οπότε, θεωρώντας πως είχα βρει επιτέλους την κλίση μου, και φαντασιώνοντας πλήθη να χειροκροτούν, να ζητωκραυγάζουν, να βγάζουν αφρούς και να ξεριζώνουν τις βυζότριχές τους με κάθε μου κορώνα, αποφάσισα ότι θα γινόμουν επαγγελματίας υψίφωνος, ή κόντρα-τενόρος. Τότε ακόμα βέβαια δεν ήξερα περί ορμονών και castrati, (πάλι καλά, γιατί με τη ματαιοδοξία που με δέρνει μπορεί να’ χα θυσιάσει τα οικογενειακά τιμαλφή στον βωμό της δόξας και να’χα καταλήξει σαν εκείνον τον τετράπαχο καραφλό καλόγερο στο Όνομα του Ρόδου, που έπνιγε κουνέλια, βίδρες και κάστορες και μιλούσε σαν να είχε φάει την Μπγιορκ και να του ’χε σταθεί στο λαιμό), αλλά η φύση πρόκαμε κι έκανε τα όνειρά μου σκόνη, καθώς στη Δευτέρα Γυμνασίου, μολονότι εξακολουθούσα να είμαι μπουρέκι με πόδια (και πόδι νούμερο 35, λες και μου τα’ χαν δέσει όπως στην Κίνα), η φωνή μου έσπασε κι έγινε ένα αβέβαιο, τρεμουλιαστό πράμα ανάμεσα σε άλτο και τενόρο – κι εγώ τα βρόντηξα, διότι αν δεν μπορούσα να αποθεωθώ τραγουδώντας την άρια της Βασίλισσας της Νύχτας, να το χέσω το σολφέζ και τον Ορλάντο ντι Λάσσο.

Για ένα διάστημα, όπως συμβαίνει σε πολλούς μονόχνωτους κι ερωτικά απελπισμένους εφήβους, αποφάσισα ότι θα γινόμουν ποιητής, καθώς είχα ταλέντο αναντίρρητο στη ρίμα – οπότε και περνούσα όλο το μεγάλο διάλειμμα σκαρώνοντας αθάνατους στίχους (λ.χ. ‘Του έρωτα φορούσες το χνουδωτό μπουρνούζι / Και ήσουν γλυκιά και δροσερή σαν το καρπούζι’  ή  ‘Όταν σε βλέπω, αγάπη μου, η ταραχή με πνίγει / Σαν τον ατάιστο μολοσσό ή κονσέρβα όταν ανοίγει’) οι οποίοι προκαλούσαν ρίγη συγκίνησης και βούρκωμα στις συμμαθήτριές μου που διάβαζαν τα πονήματά μου, θεωρώντας πως ήταν γραμμένα γι’ αυτές (ευτυχώς, δεν είχα μονοπώλιο στην απελπισία). Αυτό κράτησε κανά χρόνο, μέχρι που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου τον Άλφρεντ Προύφροκ του Τ.Σ. Έλιοτ, οπότε κατάλαβα τι σημαίνει ποίηση κι εγκατέλειψα το όνειρο να γίνω ο τρίτος Έλληνας νομπελίστας ποιητής.

…more

 

Tags: ,

Short list του χειμώνα

ATHENS voice | the PAPER

Πόλη, πάντα μαγική
Μετά από οκτώ χρόνια στην Πόλη, ο Αλέξανδρος Μασσαβέτας ξέρει σχεδόν απ’ έξω κάθε γωνία της. Την ιστορική Κωνσταντινούπολη με τα βυζαντινά ερείπια, τα εκκλησάκια, τις συναγωγές. Τη σύγχρονη πόλη με τις πολλές γνωστές ή άγνωστες κι απόκρυφες γειτονιές. Τις ιστορίες των ανθρώπων της, Τούρκων, Έλληνων, Λεβαντίνων, Εβραίων, Αρμένιων, Ρώσων, αλλά και των απόντων, εκείνων που την κατοίκησαν για χιλιετίες και σήμερα τη στοιχειώνουν. Το βιβλίο με τις φωτογραφίες του «Κωνσταντινούπολη – Η πόλη των απόντων» (εκδ. Πατάκης) είναι ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο: στην κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη του παρελθόντος και στη σημερινή πολυεθνική και πολύγλωσση Ιστανμπούλ των 17 εκατομμυρίων και της «αστικής ανάπλασης».


ΠΟΙΗΣΗ 
Κώστας Μαυρουδής «Τέσσερις εποχές», Κέδρος Ποιητικό ταξίδι σε καλοκαίρια, άνοιξες, φθινόπωρα και χειμώνες, ιδίως της δεκαετίας του ’50, με αναφορές σε τοτινά πρόσωπα/γεγονότα. Ένα είδος πειραματισμού στον οικογενειακό ουμανισμό, αν μου επιτρέπεται ο όρος. Διακαλλιτεχνικές αναφορές, ένα πρίσμα (φαινομενικά) κρύας απάθειας, πλήρως ελεύθερος στίχος, μονοτονικό και αξιοσημείωτα πεζά κομμάτια (όχι πεζοτράγουδα!). Θελκτικότατο και «αλλιώτικο» βιβλίο.

Σιδέρης Ντιούδης «Η βραδυπορία της στιγμής», Αιώρα  Εικόνες, πόλεις, αφηγηματισμός και φιλοσοφική διάθεση σε μετρημένες δόσεις σύντομων ποιητικών σκίτσων. Ολιγογράφος και καθόλου φαφλατάς, όπως τόσοι άλλοι, ο νεαρός Ντιούδης είναι, νομίζω, ένα πουλέν της νεοελληνικής ποίησης.


ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Κώστας Μπαρμπαγιαννέρης «Ο σερ Πατουίγ και το τέρας της αλήθειας», εκονογράφηση: Άννα Καρανικόλα, Οσελότος Το βιβλίο αυτό διαθέτει τα χαρακτηριστικά του ομώνυμου αιλουροειδούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής: είναι «διάστικτο» από χιουμοριστικές, φιλοσοφικές, ταξιδιωτικές, εικονοκλαστικές, φαντασιακές και βιβλιογραφικές αναφορές, που «προσαρμόζονται» στο περιβάλλον και δημιουργούν ένα γοητευτικό βιβλίο (με τη συμβολή και της εικονογράφου) που θυμίζει Ντάγκλας Άνταμς – χωρίς να είναι επιστημονική φαντασία.

Ζαν Ματέρν «Τα λουτρά του Κιράλυ», μετάφραση: Εύα Καραϊτίδη, Εστία Η άριστη περίπτωση του κοσμοπολιτισμού: ένας λεξιλάγνος Εβραίος μεταφραστής, που σε λίγο θα γίνει πατέρας, ψάχνει τις ρίζες του και τον ίδιο του τον εαυτό στις δυο πλευρές της Μάγχης, μέχρι που επισκέπτεται τα λουτρά του Κιράλι στη Βουδαπέστη. Δεν θέλω να πω περισσότερα, για να μη χαλάσω την εξέλιξη του μύθου.

Χρήστος Χρυσόπουλος «Ο βομβιστής του Παρθενώνα», Πατάκης Μία από τις σημαντικότερες ελληνικές νουβέλες των τελευταών χρόνων, σε αναθεωρημένη έκδοση και με συνοδευτικό μπλογκ: http://theparthenonbomber.blogspot.com. Η ιστορία του «έφηβου» Χ.Κ. που ανατίναξε τον Παρθενώνα, συνελήφθη κι εκτελέστηκε λίγες μέρες μετά. Μοντερνισμός, προβληματισμός για το βαρύ ιδεολογικό φορτίο της αρχαίας Ελλάδας και ηροστράτεια έμπνευση.

Παύλος Κρέμος «Fin de siecle», Εύμαρος Αποκαλούνται «διηγήματα», μα τα περισσότερα είναι μαρτυρίες, με τα δύο χρονικά άκρα τους στα Δεκεμβριανά του 1944 και στον Δεκέμβρη του 2008. Τα πλέον αξιόλογα αναφέρονται στο αντιχουντικό φοιτητικό κίνημα της Ιταλίας (γεννημένος το 1954, ο  συγγραφέας σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία, ανήκοντας στο τοτινό ΚΚΕ εσωτερικού). Ανάμεσά τους, το μικρό αριστούργημα «Φράνκο».

…more

twitter-follow screen_name=’maitr_margarita’ show_screen_name=’no’]

 
Leave a comment

Posted by on 21/11/2011 in Articles

 

Tags:

«Ο απλοϊκός έρωτας, δεν είναι τίποτ’ άλλο από την παγίδα της φύσης, για να ευνοηθεί η αναπαραγωγή του είδους, ο δυνατός έρωτας είναι η ευλογία των Θεών και ο παράφορος έρωτας είναι ο προθάλαμος του ολέθρου και του θανάτου. Έζησα τον πρώτο και τον τρίτο έρωτα, τον δεύτερο δεν τον γνώρισα ποτέ και είναι αργά πλέον να τον γνωρίσω, μολονότι, ομολογώ, δεν είχα ποτέ σαφείς ενδείξεις για την ύπαρξή του.»

ΝΙΚΟΣ ΦΑΡΟΥΠΟΣ  «Ο δήμιος»

 

 

Tags: , , ,

«Η ζωή είναι μια γέφυρα, είπε το μυστικό της σε κάποιον η ίδια η ζωή. Πέρασέ την, αλλά μη χτίσεις εκεί το σπίτι σου…»

ΖΥΡΑΝΝΑ ΖΑΤΕΛΗ «Και με το φως του λύκου επανέρχονται»
 

 

Tags: , , , , ,

 
%d bloggers like this: