RSS

Πράσινη ανάπτυξη: (Αφήστε την κρίση και πιάστε το χασίσι!)

05 Oct

Οι Εσκιμώοι μπορεί να έχουν εβδομήντα εννιά λέξεις για το χιόνι, αλλά οι χασικλήδες έχουν εκατοντάδες λέξεις για το μπάφο. Σε κάθε γλώσσα και σε κάθε χώρα. Εδώ, στην Αυστραλία, τα λένε, μεταξύ άλλων και doobies. Aπό την πρώτη Αυγούστου, το Περθ έφαγε ψυχρολουσία: Είχαν ένα νόμο αρκετά χαλαρό για την προσωπική κατοχή, τις μικροποσότητες, που λένε. Κάτι ανάμεσα σε πταίσμα, πλημμέλημα και άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε: Του τύπου «δεν ξέρω, δεν είδα, νόμιζα ότι η μπουρού ήταν από τη σόμπα της γιαγιάς που έπλεκε την κάλτσα του σέρφερ» και άλλα τέτοια λεμονάδικα.

Από αυτό το μήνα όμως, έσφιξαν τα πράγματα. Η κατοχή μαριχουάνας, έστω και μικρής ποσότητας, στη Δυτική Αυστραλία είναι πλεον σοβαρό, ποινικό, με δυό λόγια, αν σε τσακώσουν, πας μέσα.

Στην ανάποδη πλευρά του κόσμου, η Ελλάδα χαλαρώνει -αρκετά- τα λουριά στους χρήστες. Και μάλιστα όχι μόνο τους φίλους της κάνναβης, αλλά σε όλους τους εξαρτημένους. Κοίτα να δεις, που o αστικός μύθος, αυτός που ήθελε τον ΓΑΠ σε συνέντευξη, να ενθαρρύνει «κάθε Ελληνα να καλλιεργεί το δικό του γλαστράκι», υπάρχει περίπτωση να γίνει -στο απώτατο μέλλον- μια καθημερινή πραγματικότητα. Αυτό εμένα με ενθουσιάζει. Οχι γιατί είμαι μπαφομανής (περισσότερες λεπτομέρειες πιο κάτω), αλλά επειδή υπάρχει περίπτωση, αν μια πεποίθηση του μεγάλου πριν είκοσι χρόνια φτάνει να υλοποιείται σήμερα, στα επόμενα εξήντα-ογδόντα ή εκατό χρόνια, ίσως επαληθευτούν και άλλά σιβυλλικά ρητά του: Οπως π.χ. το διάσημο εκείνο «λεφτά υπάρχουν». Όσο να ‘ναι, με κάτι τέτοια ανανεώνεται η πίστη σου στον ηγέτη….

Κανονικά, με τις ισχύουσες συνθήκες, θα μάζευα τώρα τα πράγματά μου από το αυστηρό Πέρθ και θα διακτινιζόμουν στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στο πλησιέστερο νησί, ή προάστειο, στο πρώτο που θα κρεμούσε στην πόρτα του με περηφάνεια την ταμπέλα: «Πατισερί-Χασισερί».

Έλα όμως που δεν βιάζομαι να πακετάρω. Ο βασικός λόγος είναι ότι μου είναι αδιάφορο αν ο μπάφος είναι νόμιμος ή παρανομος γιατί, πολύ απλά, δεν πίνω. Συγγνώμη που σας απογοητεύω, κανείς δεν είναι τέλειος. Υπήρξα βεβαίως κι εγώ -σαν κορίτσι- τέλεια, αλλά όχι πια, όχι εδώ και πολύ καιρό, κλείνω σχεδόν εικοσαετία που δεν αθλούμαι, δεν ήταν ποτέ το σπορ μου. Για το γέλιο και την παρέα, πιο πολύ για το δεύτερο. Έχω καλές αναμνήσεις. Κυρίως πατριωτικού τύπου.

Ένιωθα τόση, μα τόση περηφάνεια, όταν μου παρουσίαζαν το Ιερό Δισκοπότηρο του χασικλή, ένα αμιγώς ελληνικό γάρο με ονομασία προέλευσης. Σχεδόν βούρκωνα όταν πατούσα τα -ιερά χώματα- του Αμστερνταμ, και καμάρωνα τις ελληνικές ποικιλίες να φιγουράρουν στα ραφάκια με το σταφ-ντελικατέσσεν. Φούσκωνα από πατριωτισμό. Διότι οι γνωρίζοντες, ήξεραν ότι το αυθεντικό ελληνικό ήταν -μακράν- καλύτερο από κάθε ξενόφερτη μπουρούχα. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τον ξακουστό Πύργο; Τη διάσημη -όχι μόνο για τις ελιές και τα μαντήλια της- Καλαμάτα; Τον τιμημένο Θεσσαλικό κάμπο (δεν θέλετε καθόλου να ξέρετε ΠΩΣ ακριβώς απέκτησα το δίπλωμα οδήγησής μου, στις αρχές της δεκετίας του ογβδόντα, όχι, δεν θέλετε να ξέρετε). Στις μυρωδάτες ορεινές κορυφές της Κρήτης, στα ,παρπυτοκαπνισμένα υψίπεδα του Μυλοπόταμου; Και σε τόσα άλλα μέρη της πανέμορφης πατρίδας μας; Που κάνει τόσο ωραία πράγματα, και φτιάχνει τέλεια φούντα, μυρωδάτη, αγνή, κι αχάλαστη, να προσκυνάς τον παπά και να συχωρούνται οι αμαρτίες σου όλες.

more: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8195

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 05/10/2011 in Articles

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: