RSS

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά

28 Sep

protagon.gr | του Αυγούστου Κορτώ

Μέχρι τώρα σας έχω ιστορήσει τα πάθη (και τα πάχη) της νιότης μου, με μια διάθεση αυτοσαρκασμού κι ανεμελιάς που μου επιτρέπει η ιστορική απόσταση και το γεγονός ότι πλέον, όταν περπατάω στο δρόμο ραγίζουν τα πεζοδρόμια απ’ την ομορφάδα μου – και το αναφέρω όχι από έπαρση, μα για να μην κατηγορείτε το Δήμο όταν σκαλώνει η τακούνα στη ρωγμή και κάνεις διπλό τόλουπ για να μη σκάσεις με τα μούτρα στα πλακάκια των τυφλών με τα σγρούμπαλα και σου αποτυπωθούν στα μάγουλα και μείνεις σαν τη βλογιοκομμένη.

Εκείνο ωστόσο που δεν έχω μοιραστεί μαζί σας, είναι η διαδικασία της μεταμόρφωσής μου: πώς από κάμπια διαστάσεων Jabba the Hutt μεταμορφώθηκα σε πεταλούδα με πιτσιλωτά φτερά, για καλύτερη εφαρμογή και μεταξένια αίσθηση.

Όλα ξεκίνησαν με την αποστροφή. Μην πάει ο νους σας στον Πολάνσκι, βέβαια – ούτε χερούκλες βγαίναν απ’ τις μεσοτοιχίες να με χουφτώσουν, ούτε άφησα κανά κουνέλι να σαπίσει, καθ’ όσον εκείνα τα ένδοξα χρόνια μπορεί να μην το’ πνιγα το κουνέλι επαρκώς (πού να βρεθεί ερωτύλος θηριοδαμαστής;) αλλά το κατέβαζα αμάσητο, μαζί με τρίχωμα, κόκκαλα και σκάγια.

Όχι – απλώς, έπειτα από χρόνια αυτοπαραμυθιάσματος και ιδεολογημάτων περί βοϊδοσύνης (Είναι θέμα προσωπικής αισθητικής, ή, Τι σημασία έχει το τόσο φθαρτό περιτύλιγμα όταν το περιεχόμενο είναι εκθαμβωτικό;;) έφτασε η στιγμή που σιχάθηκα τον εαυτό μου.

Ωστόσο, μέχρι να φτάσω σ’ αυτό το σημείο, υπήρξαν άφθονοι οιωνοί…

Θυμάμαι, λόγου χάρη, να σκάει ο ντελιβεράς με τα οχτώ σουβλάκια, τις τρεις πατάτες και τις τέσσερις μπύρες, κι αντί ν’ ακούει το τζέρτζελο απ’ το πάρτυ που φανταζόταν, ν’ αντικρύζει ένα τύπο ίσαμε το Χίντενμπουργκ, με γυαλί-πατομπούκαλο, μαλλί ως τον ώμο και γενειάδα πατριάρχη (στυλιστικές βόμβες που θεωρούσα ότι λειτουργούσαν ως αντιπερισπασμός στα κυβικά μου, ενώ απλώς με καθιστούσαν ακόμη πιο θηριώδη), με παππουδίστικη ρόμπα και απέραντη κατήφεια στο βλέμμα – διότι είναι πολύ σκληρό να βλέπεις τον τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του άλλου καθώς αναρωτιέται, Έχει γούστο να με φάει και μένα το γέτι της Καλαμαριάς.

Ή να αγκομαχώ σε δοκιμαστήρια – όταν έβρισκα ρούχα στο νούμερό μου, τουτ’ έστιν, αντίσκηνα με μανίκια και μπατζάκια – και βγαίνοντας, ο καραφλός, σαραντάρης υπάλληλος να μου λέει παρήγορα, «Ε, στην ηλικία μας τα παίρνουμε εύκολα τα κιλά…» χωρίς να υποψιάζεται ότι μου’ ριχνε μια εικοσαετία.

Ο δριμύτερος κώδων κινδύνου ήταν το μάθημα της Καρδιολογίας – καθ’ ότι τω καιρώ εκείνω ήμουν ακόμα φοιτητής Ιατρικής, άλλο που’ χα ανακαλύψει την πραγματική μου κλίση, κι έχοντας αποκτήσει με τα πρώτα μου βιβλία ένα φανατικό κοινό 17 αναγνωστών (συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας μου), είχα αποφασίσει να κερδίσω την αθανασία ως συγγραφέας. Το θέμα όμως ήταν να μη με προκάμει ο θάνατος στο μεταξύ, διότι στους θαλάμους του ΑΧΕΠΑ, προς ανείπωτο τρόμο μου, είχα πετύχει τριαντάρηδες και τριανταπεντάρηδες, με πολύ λιγότερα ξύγκια απ’ τα δικά μου, και που δεν κάπνιζαν όλοι τους δύο πακέτα την ημέρα όπως εγώ, κι ωστόσο ήταν ταβλιασμένοι μετά το πρώτο τους καρδιαγγειακό επεισόδιο, βλέποντας έντρομοι ένα μέλλον αδιάλειπτης αγωνίας κι αυτοπειθαρχίας. Και κάπου βαθιά μέσα μου – γιατί ήμουν πάντα άνθρωπος με βάθος, αλλά εκείνη την εποχή μιλάμε για την Τάφρο των Μαριανών – ένα κομμάτι του εαυτού μου έλεγε, Είναι κρίμα να πεθάνω τόσο νέος απ’ το γαμημένο το φαΐ.

Πλην όμως βρισκόμουν σε φαύλο κύκλο: ο φόβος μ’ έριχνε στο φαΐ και το φαΐ στο φόβο (το οποίο, τώρα που το διαβάζω, έχει ρυθμό δημώδους, όπως, λ.χ., Σου’ λεγα να μην τρως πολύ, αγάπη μου μεγάλη / Δε βρίσκει ούλη η Βενετιά φέρετρο να σε βάλει). Η τελευταία πινελιά πικρής ειρωνείας ήταν ότι τότε ακόμα είχαμε μια παμπάλαια ζυγαριά με βελόνα, η οποία τερμάτιζε στα 130 κιλά, οπότε και συνέχιζε απ’ το μηδέν, με αποτέλεσμα, κάθε φορά που ζυγιζόμουν, να με ρωτάει διακριτικά η μάνα μου, «Πόσο είσαι, μανάρι μου;» κι εγώ να γρυλλίζω: «Είκοσι κιλά».

Μα όλα αυτά έμελλε ν’ αλλάξουν, σύντομα και απότομα, έστω κι αν δεν το γνώριζα ακόμα…
more: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=9027

Advertisements
 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: